داستان زندگی من، چارلی چاپلین، ترجمه غلامحسین صالحیار

«داستان زندگی من» اتوبیوگرافی چارلی چاپلین(۱۹۷۷-۱۸۸۹) کمدین، بازیگر، نویسنده و کارگردان معروف آمریکایی است. چاپلین در این کتاب به روایت زندگی خود از آغاز می‌پردازد. شرح تجربیات دوران کودکی و نوجوانی‌اش، چگونگی ورود او به عرصه بازیگری و کمدی و بازخوردهایی که مردم به او می‌دادند در این داستان قابل مشاهده است. «داستان زندگی من» به صورت بخش‌های مجزا در ستون‌های نشریه‌ی «سندی تایمز» منتشر می‌شده است و غلامحسین صالح‌یار در سال ۱۳۴۳ این ستون‌ها را به صورت مجزا برای روزنامه اطلاعات به فارسی ترجمه کرده است. کتاب حاضر بخشی از کتاب طویل زندگی چاپلین است که در این نشریات منتشر شده‌اند.

در بخشی از کتاب می‌خوانیم:

مادرم اتاقی در یکی از پس کوچه‌های پشت «کنینگتون پارک» گرفت و تا چندی توانست زندگی ما را اداره کند. اما مدت زیادی طول نکشید که باز ناگزیر شدیم به اردوی کار باز گردیم. علت آن بود که مادرم هر چه دوندگی کرد باز نتوانست شغلی به دست آورد و پدرم نیز به تدریج موقعیت خود را در تئاتر از دست می‌داد.

به طور خلاصه زندگی ما به این صورت در آمده بود که از یک پس کوچه به پس کوچه دیگر منتقل میشدیم و مانند توپ بازی مرتب این طرف و آن طرف می‌افتادیم و باز خود را در نوانخانه و اردوی کار می‌یافتیم.

بسته به محلی که زندگی می‌کردیم هربار نوانخانه ما نیز فرق می‌کرد.

از نوانخانه دوباره ما را به مدرسه «نوروود» فرستادند که محیط آن حتی از «هانول» ملال‌آورتر بود. برگ‌های درختان آن تیره‌تر و خود درخت‌ها بلندتر بود. شاید حومه آن منظرهای با شکوه‌تر داشت، اما آن محیط کاملاً عاری از نشاط و بی‌روح به نظر می‌رسید.