نویسنده در کتاب پیش رو به بیان خاطرات تلخ کودکی خود که حاصل کشتار وحشیانه ی مردم شهر مسلمان نشین سربرنیتسا و نسل کشی توسط ارتش جمهوری صرب بوسنی بود، می پردازد و این جنایت وحشتناک بشری را که کوتاهی سازمان ملل متحد دلیلی بر وقوع آن شد، شرح می دهد.
«لبخند من انتقام من است» نام کتابی از جوا آودیچ، نویسنده اهل بوسنی است. او متولد «زلنی یادار» در سربرنیتسا است که پس از آغاز تجاوز به بوسنی و هرزگوین به همراه خانوادهاش مانند همهی ساکنان آن مناطق از خانه و کاشانهی خود رانده و در کشور خودش آواره شد. عدم درک کودکیِ بیدغدغه که در او دردی درونی و بیانتها را ایجاد کردهبود، اولین انگیزهی او برای نوشتن بود. هرچند حس دِینی که او برای جلوگیری از فراموششدن موضوع سربرنیتسا داشت نیز این انگیزه را مضاعف کرد. آودیچ در این کتاب، دردها و خاطرات خود از جنگ بوسنی و کشتار سربرنیتسا را با زبانی شیوا و شیرین اما سوزناک روایت کردهاست: «اگر میشد جنگ را از زندگیام پاک کنم، آنگاه دوران کودکی هم در زندگی وجود داشت. اما نمیشود! هنوز که هنوز است دوست داشتم آن عروسک مورد علاقهام را نگه میداشتم. اما دیگر ندارمش! من هیچ وقتی برای بازیکردن نداشتم! هیچوقت بچگی نکردم! مجبور بودم بزرگ شوم. در واقع کودکی من قبل از اینکه اصلاً آغاز شود نابود شده بود. و نابودکنندهی کودکیام چیزی نبود جز قتلعام! سال ۱۹۹۲!»
