مهرداد بهار، با انتشار کتاب اساطیر ایران در سال 1351 در حقیقت گام نخستین را در امر بررسی اساطیر ایران برداشت و پژوهشی را آغاز کرد که هنوز هم با این میزان ژرفا و وسعت و نظم و دقتنظر کسی جز خود وی بدان نپرداخته است. اما حاصل مطالعات و پژوهشهای بعدی وی که بنا بود به شکل پارهی دوم کتاب پژوهشی در اساطیر ایران (1362) درآید ناتمام ماند. کتاب حاضر مشتمل است بر دو پاره یا دو جلد. پارهی نخست که خود حاوی سه فرگرد «آفرینش، مردم و فرجام» است، دربر گیرندهی برگردان فارسی گزیدههایی از متنهای فارسی میانهی “بندهش”، “روایت پهلوی”، “دینکرد هفتم”، “گزیدههای زادسپرم”، “زند وندیداد”، متنهای پهلوی و “ارداویرافنامه” است که از تصویر آفرینش، مردم و پایان کار گیتی در ذهن نیاکان ما سخن میگویند. فرگرد آفرینش در دوازده بخش، فردگرد مردم در هفت بخش و فرگرد فرجام در چهار بخش تنظیم شده است. پارهی دویم کتاب دربرگیرندهی دو بخش «اسطوره چیست» و بخش ناتمام «سرزمین و مردم» است.
درباره نویسنده:
ملک مهرداد بهار (زاده ۱۰ مهر ۱۳۰۹ – مرگ ۲۲ آبان ۱۳۷۳) نویسنده و پژوهشگر ایرانی بود. وی پنجمین فرزند ملک الشعرای بهار بود.مهرداد بهار تحصیلات آغازین خود را در دبستان جمشید جم و دوره دبیرستان را در دبیرستان های فیروز بهرام و البرز به پایان رساند. سپس در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران در رشته ادبیات فارسی نام نویسی کرد، ولی دو سال پس از آن به دلیل فعالیت های سیاسی از دانشگاه رانده شد. سپس چهارسال به زندان افتاد تا اینکه در بهار ۱۳۳۴ از زندان آزادشد. آنگاه دوباره به دانشگاه رفت و سرانجام در ۱۳۳۶ تحصیلاتش را در دوره کارشناسی به پایان رساند.در ۱۳۳۷ برای پی گیری تحصیل به انگلستان رفت. میان سال های ۱۳۳۸ تا ۱۳۴۴ بهار در مدرسهٔ زبان های شرقی و آفریقایی دانشگاه لندن به آموختن پرداخت و مدرک فوق لیسانس گرفت.سال ها پس از آن دکترای خود را از دانشگاه تهران دریافت داشت، ولی به علت جلوگیری ساواک نتوانست در دانشگاه استخدام شود و به ناچار به استخدام بانک مرکزی درآمد. از آغاز بازگشت به صورت حق تدریسی به آموزش در دانشگاه تهران پرداخت و چندی بعد هم در رشته اساطیر ایران باستان در دانشگاه تهران به تدریس پرداخت.
