کتاب «پاریس 1919» نوشته مارگارت مک میلان کتابی ارزشمند و دقیق از اتفاقات سال 1919 است و درباره علل وقایع و پیامدهای آن سخن می‌گوید. کتاب «پاریس 1919: شش ماهی که دنیا را تغییر داد» یک پیشنهاد خوب و جذاب برای مطالعۀ تاریخ محسوب می‌شود. کتاب با گزارشی عالی از جزئیاتِ رخدادهای سال 1919 می‌گوید و تمام وقایع آن را بررسی می‌کند. پس از پایان جنگ جهانی اول سران کشورهای پیروز گرد هم آمدند تا براساس اصول 14 پایه‌ای ویلسون قرادادی منعقد کنند. 18 ژانویه 1919 تا 21 ژانویه 1920 کنفراس صلح پاریس به طول انجامید که در آن دولت‌های متفقین بر سر مسألۀ آیندۀ جنگ آلمان و کشورهایی که شکست خورده بودند؛ تصمیاتی اتخاذ کردند. بی‌ثباتی اقتصادی و سیاسی آلمان از چالش‌های سیاسی مورد بحث در این کنفراس بود. مک میلان در کتابش با توضیحی درباره آنچه اشتباه در سال 1919 اتفاق افتاد به پیدایش ملی‌گرایی توجه می‌کند که به همه جای جهان هم سرایت کرده است. همچنین وقایع فاجعه‌بار بین دو جنگ از موارد دیگری هستند که در کتاب بدان پرداخته شده است.
شاید یک بهانۀ کوچک برای جنگ کفایت کند، اما پس از شروع جنگ‌ها متوقف کردن آن کاری بسیار سخت و دشوار است. کتاب «پاریس 1919» با بررسی دقیق به وقایعی می‌نگرد که اثرات آن همچنان تا امروز ادامه دارند.
«کتاب مک میلان ما را به یاد اصلی‌ترین درس آموخته شده با چنین هزینه‌های گزاف در پاریس در سال 1919 می‌اندازد: صلح چیزی نیست که بتوان آن را در میز کنفرانس تحمیل کرد. این فقط از قلب مردم می‌تواند رشد کند.» ناگفته نماند: کتاب حاضر برندۀ چندین جایزه در سال 2002 بوده است. جوایزی چون کتاب ساموئل جانسن، هسل تیلتمن، داف کوپر و آرتور رأس و…
کتاب حاضر دارای 8 بخش است که عبارتند از: «آماده شدن برای صلح»، «نظم جهانی نوین»، «باز هم بالکان»، «مسئله آلمان»، «در میان شرق و غرب»، «بهار پر دردسر»، «به آتش کشیدن خاورمیانه» و «پایان کار».
در بخشی از کتاب آمده است:
12 ژانویه، روز بعد از ورود هیئت نمایندگی امپراتوری بریتانیا به پاریس، لوید جورج با کلمانسو، ویلسون و ویتوریو اورلاندو نخست‌وزیر ایتالیا در وزارت خارجۀ فرانسه واقع در خیابان اورسه دیدار کرد. این نخستین دیدار از سلسله دیدارهایی بود که بیش از صد بار تکرار شد. این مردان، وزیر خارجه و گروهی مشاور داشتند. روز بعد، به درخواست بریتانیا دو نمایندۀ ژاپن نیز به این گروه پیوستند که به شورای ده نفره موسوم شد، ولی اکثر مردم هنوز با نام شورای عالی از آن یاد می‌کردند. متحدان کوچک‌تر و کشورهای بی‌طرف را به این شورا دعوت نکرده بودند و این نشان می‌داد که آینده چه در انبان دارد. در پایان ماه مارس، هنگامی که کنفراس صلح به بحث و جدل‌های بسیار حساسی رسیده بود، شورای عالی قرار بود وزرای خارجه و نمایندگان ژاپن را کنار بگذارد و به شورای چهار نفره تبدیل شود: لوید جورج، کلمانسو، ویلسون، و اورلاندو.
اتاق‌های ویژه در خیابان اورسه، به گونه‌ای شگفت‌انگیز گذر زمان و اشغال به‌دست نیروهای آلمانی را به سلامت از سر گذرانده بودند. این تالارها شکل کنونی خود را در سدۀ نوزدهم، یعنی هنگامی یافتند که ناپلئون سوم بر فرانسه‌ای حکم می‌راند که هنوز رؤیای قدرت بزرگ جهانی را در سر داشت. مهمانان گرانقدر هنوز از ورودی رسمی که مشرف به رودخانۀ سن بود وارد می‌شدند، از راه‌پله‌های عظیمی که به آپارتمان‌های خصوصی منتهی می‌شد می‌گذشتند و به مجموعۀ اتاق‌های پذیرایی و دفاتری پوشیده از کف‌پوش، فرش‌های اوبوسون و شومینه‌های بزرگ وارد می‌شدند…
